Śmierć a Życie wieczne

Raz na jakiś czas docierają do mnie słuchy o śmierci znajomego, członka rodziny czy innego człowieka. Coraz częściej są to osoby w moim wieku lub młodsze. Ta sytuacja się nie zmieni, a wręcz będzie się nasilać. Sam po sobie widzę, że fizycznie się starzeję – nie jestem pod tym względem żadnym wyjątkiem.

Z drugiej strony coraz bardziej zauważam u siebie neutralność w stosunku do tego zjawiska. A nawet jeśli czasem jakaś łezka w oku się zakręci, to jest ona bardziej wyrazem fascynacji Życiem niż żalem z powodu „odejścia”.

Rytm bez roszczeń

Nie mam o nie roszczeń. Nie sądzę, że ktoś umarł za wcześnie lub za późno. Wszystko dzieje się swoim torem i w swoim rytmie. Zresztą żyjemy przecież w kulturze, której znana jest koncepcja nieba i życia wiecznego, więc domyślnie czeka nas coś „lepszego”, jeśli tutaj jesteśmy wystarczająco dobrzy.

Czyli jacy? Może tacy, którzy zachowują umiar? Może tacy, którzy oczyszczają się z ziemskich przywiązań i aspiracji? Stają się coraz bardziej pokorni, skromni i uczciwi?

Wieczność dostępna tu i teraz

Być może wówczas perspektywa wiecznego życia będzie nam się coraz bardziej otwierać. Tutaj, na ziemi?
I nie chodzi o to, że nagle ciało zacznie się odmładzać.

Tak to właśnie jest, że możemy rozwijać się na różnych polach, a jednym z nich jest rozwój duchowy.

W tym procesie nie chodzi o rytuały, mantry, widzenie aury czy moce mistyczne – to wciąż fizyczne, choć subtelniejsze elementy. Taki rozwój może uwzględniać wszystkie praktyki, w tym mycie naczyń, choć same w sobie o nim jeszcze nie świadczą. „Nie po czynach poznacie”, jak mawiali.

Śmierć nie musi być straszna

Jako że proces ten wykracza poza doczesność, to i tzw. śmierć nie jest mu straszna. To właśnie na tym poziomie zaczyna się autentyczne samopoznanie – zrozumienie, że to, co w nas najistotniejsze, nie podlega procesom rozkładu.

Jasności na wiecznej, życiowej drodze!